Kita makan plastik setiap minit, setiap hari!

Apabila anda bangun di pagi hari, mencuci muka anda, gunakan losyen kulit, minum air, membersihkan gigi anda dan keluar untuk berjalan-jalan di pantai, badan anda kemungkinan besar ‘menyerap’ mikroplastik sepanjang masa, melalui mulut, hidung dan kulit anda.

Tiada jalan keluar.

Perkara ini sudah cukup berbahaya apabila kita mengambil mikroplastik dalam makanan dan air kita. Tetapi, mikroplastik ini juga – secara harfiah – masuk ke bawah kulit kita. Mikroplastik telah dilaporkan sebagai kandungan dalam produk pengguna seperti krim muka, pencuci muka dan pelbagai produk kosmetik lain, dalam bentuk manik-manik mikro yang digunakan secara meluas dalam produk kesihatan dan kecantikan.

Manik-manik kecil ini – kurang daripada 5mm – membawa pelbagai bahan kimia, yang paling biasanya ialah polietilena, yang mana telah dikaitkan dengan kesan kesihatan yang serius termasuk kanser, penyakit jantung dan perkembangan janin yang buruk.

Kajian menunjukkan bahawa mikroplastik daripada kosmetik dan ubat gigi boleh diserap oleh kulit sehingga boleh menyebabkan kerosakan sel pada permukaan luar kulit (the epidermis). Para penyelidik sedang menyiasat sama ada bahagian-bahagian plastik ini boleh menembusi lapisan yang lebih dalam pada kulit kita.

Penyerapan mikroplastik melalui kulit dan kesan berbahaya yang mungkin wujud daripada pendedahan kulit yang meluas kepada partikel plastik (contohnya, daripada debu, microbeads dan pembersih tangan cecair) kini menjadi fokus bagi penyelidik.

Kita juga menyedut banyak mikroplastik ketika bernafas. Apabila mikroplastik ini berkumpul di dalam sistem pernafasan akan berpotensi boleh bergerak ke otak melalui aliran darah. Partikel mikroplastik telah ditemui dalam tisu paru-paru manusia. Komposisi kimia partikel-partikel ini boleh menyebabkan masalah pernafasan akut dan kronik.

Walaubagaimanapun, sebahagian besarnya dikeluarkan oleh mekanisme pembersihan diri melalui saluran pernafasan kita. Tetapi, masih terdapat sesetengah yang mungkin bertahan di paru-paru, memicu tindak balas tempatan, termasuk keradangan, terutamanya pada mereka yang mempunyai sistem pernafasan yang terjejas.

Kajian ini menunjukkan bahawa kepekatan mikroplastik pada udara dalaman adalah sehingga 28 kali lebih tinggi berbanding persekitaran luar. Keadaan ini menunjukkan penekanan keperluan untuk tindakan pencegahan yang lebih ketat di rumah dan pejabat. Mikroplastik dalam atmosfera berasal daripada pelbagai sumber termasuk tekstil sintetik dan produk polyvinyl chloride (PVC) harian di sekeliling kita.

Manakala, melangkah keluar untuk udara segar tidak semestinya merupakan cara untuk melarikan diri. Angin laut dan semburan laut juga boleh menjadi sumber yang konsisten mikroplastik di udara. Satu kajian menganggarkan bahawa kira-kira 136,000 tan mikroplastik dikeluarkan dari air laut ke atmosfera sebagai semburan laut setiap tahun.

Partikel-partikel ini mudah dibawa ke kawasan berhampiran. Sebagai contoh, kajian laluan massa udara mendedahkan mikroplastik boleh bergerak sehingga 95 km melalui atmosfera.

Partikel mikroskopik bahan padat atau cecair yang digantung di udara sering mengandungi mikroplastik ini yang pada gilirannya membawa bahan kimia beracun seperti polietilena (PE), polistiren (PS), dan polietilen terephthalate. (PET).

Walau bagaimanapun, tiada maklumat yang mencukupi mengenai nasib dan risiko mikroplastik di udara sekitar kita.

Dengan bukti peningkatan penggunaan plastik sekali pakai, terutamanya pelitup muka semasa pandemik Covid-19, adalah penting untuk mendorong dan melabur dalam penyelidikan yang lebih terperinci mengenai kesan mikroplastik pada kesihatan kita.

Walaupun plastik telah mendapat populariti yang luar biasa dalam kehidupan moden sejak pertengahan 1950-an, sisa plastik yang dihasilkan dan pengurusan yang salah dalam pembuangan telah menyebabkan masalah ekologi. Plastik yang ditinggalkan dalam persekitaran cenderung merosakkan, yang membawa kepada pengeluaran mikroplastik dan nanoplastik yang menganggu kehidupan laut, haiwan dan kemudiannya manusia.

Untuk mengkaji pengumpulan partikel toksik ini pada manusia melalui rantaian makanan di pelbagai kawasan memerlukan perancangan dan koordinasi teliti yang melibatkan ahli ekologi, ahli patologi, dan ahli epidemiologi.

Data pendedahan yang boleh dipercayai juga penting untuk penilaian dan pengurusan risiko. Pembuat dasar boleh mula daripada sekarang untuk melaksanakan dasar pengurangan sisa plastik di peringkat kebangsaan dan antarabangsa.

Artikel ini telah ditulis oleh Prof Dr Murthy Chavali. Beliau ialah Dekan (Penyelidikan), Jabatan Sains, Fakulti Sains & Teknologi, Alliance University, Bengaluru, India.
Kredit : Berita Awani
SUMBER GAMBAR :
  1. https://www.beatthemicrobead.org/exposure-to-micro-nanoplastics/
  2. https://massivesci.com/articles/sea-spray-microbiome/
  3. https://www.scientificamerican.com/article/from-fish-to-humans-a-microplastic-invasion-may-be-taking-a-toll/
  4. https://www.sei.org/featured/microplastics-from-ocean-to-table/
Total
0
Shares
Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Related Posts